Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Cierpienia młodego wampira" Tim Collins



Autor: Tim Collins
Tytuł: "Cierpienia młodego wampira"
Tytuł oryginału: "Diary of a Wimpy Vampire"
Wydawnictwo: Bellona
Data wydania: luty 2013
Liczba stron: 192

"Cierpienia młodego wampira" - książka reklamowana jako doskonała powieść młodzieżowa dla fanów serii "Zmierzch". Nie mam pojęcia, co skłoniło mnie do sięgnięcia po ten tytuł. Ani nie zaliczam się do "młodzieży", ani nie jestem jakąś wielką fanką "Zmierzchu". A jednak to był świetny wybór.

Nigel Mullet na pierwszy rzut oka jest zwyczajnym 15-latkiem. Ale chudy, blady i borykający się z pryszczami szkolny outsider w rzeczywistości jest prawie 100-letnim wampirem. Nigel zaczyna pisać pamiętnik, gdy poznaje Chloe - swoją wymarzoną dziewczynę. Dzięki temu towarzyszymy mu w desperackich próbach zdobycia miłości swego życia, obserwujemy konflikty z rodzicami i relacje panujące w szkole. Nigel namiętnie pisze wiersze, w których wyznaje Chloe jak bardzo marzy o ugryzieniu jej w szyję. Skarży się również na niesprawiedliwość świata, gdyż po przemianie nie zyskał żadnych wampirzych "supermocy". Jednak los szykuje wampirowi kilka niespodzianek, dzięki którym jego długie, puste życie nabierze nieco kolorów.

Książka rewelacyjnie oddaje problemy współczesnej młodzieży. Obciachowi rodzice i potrzeba posiadania wymarzonej dziewczyny to główne rozterki Nigela. No i te wyskakujące w najmniej odpowiednich momentach pryszcze... Autor w błyskotliwy sposób podkreśla, jak często o przynależności do jakiejś szkolnej grupy (popularni, goci, kujoni) decyduje już sam wygląd. Jeśli nigdzie się nie wpasowujesz, jesteś wyrzutkiem. Dylematy Nigela potrafią doprowadzić go do głębokiej depresji, gdy wydaje mu się, że cały świat się zawalił i już nic dobrego go nie spotka. Często w taką czarną rozpacz, nieraz z zupełnie błahych powodów, popadają nastolatki. I równie często, błyskawicznie znów chce im się żyć, bo coś okazuje się nie tak beznadziejne, jak z początku się wydawało. Tim Collins jest bardzo dobrym obserwatorem codziennego życia i świetnie wczuwa się w emocje targające sercem Nigela. 

"Cierpienia młodego wampira" przepełnione są humorem i poprzeplatane prawdziwymi dylematami nastolatków. Dzięki formie pamiętnika, bardzo dobrze się czyta i trudno zgubić wątek, nawet gdy trzeba odłożyć lekturę. Nawiązania do "Zmierzchu" faktycznie się pojawiają, ale są lekkie i zabawne. Polecam, zwłaszcza nastolatkom. Pewnie niejeden/niejedna z Was odnajdzie w "Cierpieniach młodego wampira" jakąś cząstkę siebie. Starsi czytelnicy również nie powinni być zawiedzeni. Patrzenie na świat oczami 15-letniego wampira jest ciekawym doświadczeniem :)


Komentarze

  1. ta pozycja może być ciekawym doświadczeniem dla mnie :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ciekawa okładka, na pewno wyróznia się w tłumie. chetnie poczytam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Widzę nawiązanie do Goethego w tytule ;) Chyba ja też nie zaliczam się już do młodzieży ... a co do książki to chyba jednak nie mój typ

    OdpowiedzUsuń
  4. ooo zaskoczyłaś mnie, że książka jest aż tak fajna :) chętnie przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. bardzo przyjemnie mi się czytało, miła odmiana od moich ostatnich lektur :)

      Usuń
  5. Trza się będzie zainteresować, a na razie przekazuję wieści nominowałam bloga do Liebster Award http://ksiazek-swiat.blogspot.com/2013/03/liebster-award.html

    OdpowiedzUsuń
  6. Zainteresowałaś mnie tą pozycją

    OdpowiedzUsuń
  7. Ta okładka wręcz krzyczy: Nie sięgaj po mnie! I pewnie nie zmeiniłabym zdania w tej kwestii, gdyby nie Twoja recenzja. Dodaję ją do mojej dłuugiej listy książek do przeczytania ;)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Recenzja: „Reminders of Him" Colleen Hoover – książka, która najpierw łamie serce, a potem je skleja

Mam z Colleen Hoover relację love-hate. Czasem jej historie wydają mi się zbyt schematyczne, ale potem pojawia się taka książka jak „Reminders of Him" i przypomina mi, dlaczego ta autorka wciąż trzęsie emocjami czytelników na całym świecie. Ta książka, choć przeczytana kilka lat temu, została ze mną na długo. I chociaż nie była idealna, uderzyła w tak czułe struny, że płakałam przy niej kilka razy. Kenna Rowan wraca. Po latach spędzonych w więzieniu wchodzi z powrotem do świata, który zdążył ją skreślić, pogrzebać i zapomnieć. Wraca do miasta, w którym straciła wszystko — wolność, godność, miłość. Ale przede wszystkim wraca po córkę, której nigdy nie poznała. I właśnie tutaj Hoover robi coś, czego nie spodziewałam się po niej w takim stopniu — surowo, bezkompromisowo portretuje kobietę, którą społeczeństwo zredukowało do jednego błędu. Kenna nie jest idealna. Nie jest nawet szczególnie sympatyczna na pierwszy rzut oka. Jest zdesperowana, pogubiona i ledwo znosi ciężar własnej winy...

Recenzja: "Lights Out" Navessa Allen - obsesja, czarny humor i puszysty kot

Są okładki, które po prostu krzyczą: „będziesz się świetnie bawić”. Okładka Lights Out jest właśnie taka. Hipnotyzująca, mroczna i niepokojąco piękna, przywodząca na myśl genialny klimat serialu Miłość, śmierć i roboty . To obietnica mieszanki piękna i grozy, fascynacji i niepokoju. A to, co w środku? Czyste, cudowne szaleństwo. Główną siłą tej historii jest bez wątpienia Aly. To nie jest kolejna księżniczka czekająca na ratunek. To kobieta pewna siebie, świadoma swoich pragnień i nieszablonowa, której po prostu nie da się nie polubić. Obok niej Josh – facet z bagażem traum, zaborczy i momentami niebezpieczny, a jednocześnie tak czarujący, że trudno mieć mu cokolwiek za złe. Ta mieszanka jego słabości i siły przyciąga jak magnes. Tym, co wyróżnia Lights Out , jest genialne przeplatanie mroku z absurdem. Navessa Allen serwuje nam sceny pełne napięcia i erotyzmu, by za chwilę rozbroić nas absurdalnym humorem, przy którym trudno nie śmiać się na głos. A wisienką na tym dziwacznym torcie j...

To, czego nie wiedział o sobie. Brimstone — Callie Hart

W tradycji wielu kultur prawdziwe imię to nie tylko sposób na zwrócenie się do kogoś. To klucz. Ten, kto zna twoje prawdziwe imię, ma nad tobą władzę — może cię wezwać, może cię kontrolować, może dotknąć tej części ciebie, której nikomu nie pokazujesz. Egipcjanie ukrywali boskie imiona przed śmiertelnikami. W baśniach europejskich wypowiedzenie imienia demona na głos było równoznaczne z jego pokonaniem. W świecie Callie Hart Fae przekazują prawdziwe imię małżonkowi jako najwyższy akt zaufania. Wątek imienia Kingfishera jest jedną z najmocniejszych rzeczy, po jakie sięga   Brimstone . Jest też jedną z tych, które — moim zdaniem — nie zostały do końca dociśnięte. Pomysł jest piękny, ale wykonanie momentami gubi to, co powinno boleć najbardziej. Saeris przestawia się na nowe imię zbyt szybko, intymność chwili rozchodzi się po świecie, zanim zdążymy ją poczuć — i to jest żal, bo Hart miała w rękach coś bardzo rzadkiego. Ale   Brimstone   to nie tylko ten jeden wątek — i tu wł...