Przejdź do głównej zawartości

"Życie to nałóg, z którym bardzo trudno zerwać…"

Obraz
Autor:
Terry Pratchett. Twórca Świata Dysku. Pisarz, którego pokochały miliony czytelników. 
Nic więcej już nie napisze. 
Odszedł dziś, w wieku 66 lat.
Żegnaj, Terry...


"- Gdyby ludzie wiedzieli, kiedy umrą, staraliby się żyć lepiej.
- Gdyby ludzie wiedzieli, kiedy umrą, prawdopodobnie wcale by nie żyli."

"Kosiarz"



Źródło zdjęcia: The Guardian
Labels:

Komentarze

  1. Krucze Gniazdo13 marca 2015 16:16

    Niestety nie przeczytałam do tej pory ani jednej książki tego autora, ale jest mi bardzo przykro z tego powodu jako zwykłemu śmiertelnikowi. Ludzie nie powinni umierać...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dominika Strzelecka7 kwietnia 2015 20:37

      Ludzie przede wszystkim powinni pięknie żyć. Śmierć to niestety naturalna kolej rzeczy. A książki Terry'ego Pratchetta z całego serca polecam.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zrujnowany świat, a w nim wielka miłość ojca do syna - "Droga" Cormac McCarthy

Autor:
Szarość. Popiół.  Beznadzieja. Świat bez słońca. Bez jutra.  A wśród tego wszystkiego wielka miłość ojca do syna.  To jedna z tych historii, których nigdy nie zapomnę.
4 komentarze
Czytaj dalej»

Recenzja: „Drzewa” Aya Kōda – dlaczego to książka, którą czyta się sercem?

Autor:
Czasami mam wrażenie, że świat wokół mnie przyspiesza z każdym dniem. Wszystko musi być „tu i teraz”, wszystko ma swoje deadline’y, powiadomienia, czerwone kropki na ekranie. A przecież w głębi serca tęsknimy za chwilą spokoju. Za ciszą, która nie onieśmiela, tylko koi. Właśnie dlatego sięgnęłam po Drzewa Ayi Kōdy. Bo wyczułam w nich obietnicę innego tempa - tego, w którym naprawdę da się oddychać. Są książki, które płyną powoli, jak rzeka w letnie popołudnie i w tym tkwi ich siła. Drzewa  nie opowiadają historii, która porywa i trzyma w napięciu. To opowieść, która otula ciszą, uczy oddychać i słuchać szeptu świata. Zamiast gonić za fabułą, zatrzymujemy się przy każdym słowie, jakbyśmy stawali w cieniu starego drzewa, które pamięta więcej niż my sami. W świecie pełnym hałasu i chaosu, w którym każda chwila musi być produktywna, Kōda przynosi coś, co jest dziś prawdziwym luksusem: przestrzeń na myśl. Jej eseje są jak spacer w lesie o poranku. Z rosą pod stopami, chłodnym powietrze...
Prześlij komentarz
Czytaj dalej»

Miłość w Wiedźminie

Autor:
„Pochyliła się nad nim, dotknęła go, poczuł na twarzy muśnięcie jej włosów pachnących bzem i agrestem i wiedział nagle, że nigdy nie zapomni tego zapachu, tego miękkiego dotyku, wiedział, że nigdy już nie będzie mógł ich porównać z innym zapachem i innym dotykiem.
2 komentarze
Czytaj dalej»