Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Lights Out" Navessa Allen - obsesja, czarny humor i puszysty kot

Obraz
Autor:

Są okładki, które po prostu krzyczą: „będziesz się świetnie bawić”. Okładka Lights Out jest właśnie taka. Hipnotyzująca, mroczna i niepokojąco piękna, przywodząca na myśl genialny klimat serialu Miłość, śmierć i roboty. To obietnica mieszanki piękna i grozy, fascynacji i niepokoju.

A to, co w środku? Czyste, cudowne szaleństwo.

Główną siłą tej historii jest bez wątpienia Aly. To nie jest kolejna księżniczka czekająca na ratunek. To kobieta pewna siebie, świadoma swoich pragnień i nieszablonowa, której po prostu nie da się nie polubić. Obok niej Josh – facet z bagażem traum, zaborczy i momentami niebezpieczny, a jednocześnie tak czarujący, że trudno mieć mu cokolwiek za złe. Ta mieszanka jego słabości i siły przyciąga jak magnes.

Tym, co wyróżnia Lights Out, jest genialne przeplatanie mroku z absurdem. Navessa Allen serwuje nam sceny pełne napięcia i erotyzmu, by za chwilę rozbroić nas absurdalnym humorem, przy którym trudno nie śmiać się na głos. A wisienką na tym dziwacznym torcie jest puszysty kot, który kradnie każdą scenę, wprowadzając odrobinę domowego chaosu w sam środek mrocznej intrygi.

Muszę też wspomnieć o audiobooku w polskiej wersji – lektorzy Agnieszka Postrzygacz i Adrian Rozenek wykonali kawał świetnej roboty. Dialogi brzmią naturalnie, emocje są idealnie wyważone, a napięcie ani na chwilę nie spada. Słuchanie tej historii to czysta przyjemność, która jeszcze bardziej wciąga w ten pokręcony świat.

Czy wszystko jest tu idealne? Nie do końca. Czasem granica między mrokiem a groteską niebezpiecznie się zaciera, a końcówka nieco traci tempo. Ale to książka, która miała odwagę być inna – i właśnie za to należą się jej brawa.

Lights Out to jazda bez trzymanki przez mrok, obsesję i absurdalny humor. To książka, która świadomie bawi się konwencją, balansując na granicy kiczu i geniuszu. Czy jest dziwna? Owszem. Czy jest przerysowana? Momentami tak. Ale jest też odważna, seksowna i absolutnie wyjątkowa. Polecam każdemu, kto szuka w romansach czegoś więcej niż tylko przewidywalnych schematów.



Navessa Allen
Lights Out / Lights Out
Seria: Into Darkness
Tom: 1
Przełożyła: Agnieszka Brodzik
Wydawnictwo Czwarta Strona, 2025
Labels:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

To, czego nie wiedział o sobie. Brimstone — Callie Hart

Autor:
W tradycji wielu kultur prawdziwe imię to nie tylko sposób na zwrócenie się do kogoś. To klucz. Ten, kto zna twoje prawdziwe imię, ma nad tobą władzę — może cię wezwać, może cię kontrolować, może dotknąć tej części ciebie, której nikomu nie pokazujesz. Egipcjanie ukrywali boskie imiona przed śmiertelnikami. W baśniach europejskich wypowiedzenie imienia demona na głos było równoznaczne z jego pokonaniem. W świecie Callie Hart Fae przekazują prawdziwe imię małżonkowi jako najwyższy akt zaufania. Wątek imienia Kingfishera jest jedną z najmocniejszych rzeczy, po jakie sięga   Brimstone . Jest też jedną z tych, które — moim zdaniem — nie zostały do końca dociśnięte. Pomysł jest piękny, ale wykonanie momentami gubi to, co powinno boleć najbardziej. Saeris przestawia się na nowe imię zbyt szybko, intymność chwili rozchodzi się po świecie, zanim zdążymy ją poczuć — i to jest żal, bo Hart miała w rękach coś bardzo rzadkiego. Ale   Brimstone   to nie tylko ten jeden wątek — i tu wł...
Prześlij komentarz
Czytaj dalej»

Potwór, który nie musiał się zmieniać. Heart of My Monster — Rina Kent

Autor:
Są potwory, które w ostatnim rozdziale się zmieniają. Stają się lepsze, łagodniejsze, uczą się miłości i odkładają na półkę wszystko, czym były. Dostają happy end i nowe imię, bo stare było zbyt ciemne, żeby je zabrać do finału. Kirill Morozov tego nie robi. I właśnie dlatego   Heart of My Monster   jest dla mnie najlepszym tomem trylogii. Rina Kent napisała coś, co rzadko zdarza się w dark romance — historię, w której potwór zostaje potworem, ale uczy się   czuć . Nie przemienia się, nie odkupuje win, nie staje się kimś, kim nie jest. Zdobywa wszystko, czego chciał — władzę, kontrolę, posłuszeństwo świata wokół niego — i w środku tej wygranej odkrywa, że stracił coś, co było dla niego ważniejsze niż cokolwiek, co zdobył. Jedna scena zostaje ze mną najdłużej. Kirill pod prysznicem. Wyobraża sobie dłonie Sashy i myśli, że już nigdy ich nie poczuje. To nie jest scena dramatyczna w klasycznym sensie — nie ma krzyku, nie ma konfrontacji. Jest cisza i człowiek, który przez cał...
Prześlij komentarz
Czytaj dalej»