Przejdź do głównej zawartości

Ten piękny dzień


Dziś o czymś, co z książkami ma niewiele wspólnego. A może ma, bo wiąże się również ze wspólnym czytaniem. I milionem innych rzeczy.

Dziś Dzień Matki. Jak widzicie, ja jestem podwójną mamą. Moje dwa Szczęścia mają 6 i 4 lata. Dni, w których pojawiły się w naszym życiu były magiczne. I wywróciły nasz świat do góry nogami.

Dlatego chciałabym życzyć wszystkim Mamom wszystkiego co najpiękniejsze. Mnóstwa buziaczków, przytulasków i odczuwania każdego dnia tej cudownej miłości. Coraz mocniej. Bo nie ma nic wspanialszego od patrzenia w oczy swojego dziecka.



A to ja i Mariusz jako Portret Mamy i Taty, narysowany przez Pati, naszą starszą córeczkę. Charakterystyczne cechy bez wątpienia udało jej się uchwycić, na przykład moje czerwone okulary przeciwsłoneczne na głowie ;)


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zrujnowany świat, a w nim wielka miłość ojca do syna - "Droga" Cormac McCarthy

Szarość. Popiół.  Beznadzieja. Świat bez słońca. Bez jutra.  A wśród tego wszystkiego wielka miłość ojca do syna.  To jedna z tych historii, których nigdy nie zapomnę.

Recenzja: „Drzewa” Aya Kōda – dlaczego to książka, którą czyta się sercem?

Czasami mam wrażenie, że świat wokół mnie przyspiesza z każdym dniem. Wszystko musi być „tu i teraz”, wszystko ma swoje deadline’y, powiadomienia, czerwone kropki na ekranie. A przecież w głębi serca tęsknimy za chwilą spokoju. Za ciszą, która nie onieśmiela, tylko koi. Właśnie dlatego sięgnęłam po Drzewa Ayi Kōdy. Bo wyczułam w nich obietnicę innego tempa - tego, w którym naprawdę da się oddychać. Są książki, które płyną powoli, jak rzeka w letnie popołudnie i w tym tkwi ich siła. Drzewa  nie opowiadają historii, która porywa i trzyma w napięciu. To opowieść, która otula ciszą, uczy oddychać i słuchać szeptu świata. Zamiast gonić za fabułą, zatrzymujemy się przy każdym słowie, jakbyśmy stawali w cieniu starego drzewa, które pamięta więcej niż my sami. W świecie pełnym hałasu i chaosu, w którym każda chwila musi być produktywna, Kōda przynosi coś, co jest dziś prawdziwym luksusem: przestrzeń na myśl. Jej eseje są jak spacer w lesie o poranku. Z rosą pod stopami, chłodnym powietrze...

Miłość w Wiedźminie

„Pochyliła się nad nim, dotknęła go, poczuł na twarzy muśnięcie jej włosów pachnących bzem i agrestem i wiedział nagle, że nigdy nie zapomni tego zapachu, tego miękkiego dotyku, wiedział, że nigdy już nie będzie mógł ich porównać z innym zapachem i innym dotykiem.