Przejdź do głównej zawartości

Nowe wyzwanie - Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu!


Dziś na Facebooku natrafiłam na kolejną świetną akcję - Book z nami  zaproponował wyzwanie na 2012 rok:  "Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu." Na czym to polega? Otóż na podstawie naszego wzrostu można wyliczyć ile stron dziennie trzeba przeczytać, żeby przez rok uzbierał się stosik naszej wysokości. Od razu liczba stron ma przełożenie na ilość książek (mniej więcej, bo oczywiście zależy co kto czyta).

Oczywiście natychmiast policzyłam wszystko na swoim przykładzie. Przy moich całych 162 cm wzrostu wyszło, że muszę czytać dziennie około 89 stron, co daje około 81 książek przez cały rok.

Lubię takie pozytywne inicjatywy. I lubię wyzwania. Ale o ile inicjatywa 52 książki ma w moim przypadku realną szansę powodzenia, o tyle przeczytanie 80 książek będzie już nie lada wyczynem. Jednak jeśli mi się uda, na pewno udokumentuję to zdjęciem z pięknym stosikiem przeczytanych książek, równym mi wysokością :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Zrujnowany świat, a w nim wielka miłość ojca do syna - "Droga" Cormac McCarthy

Szarość. Popiół.  Beznadzieja. Świat bez słońca. Bez jutra.  A wśród tego wszystkiego wielka miłość ojca do syna.  To jedna z tych historii, których nigdy nie zapomnę.

Recenzja: „Drzewa” Aya Kōda – dlaczego to książka, którą czyta się sercem?

Czasami mam wrażenie, że świat wokół mnie przyspiesza z każdym dniem. Wszystko musi być „tu i teraz”, wszystko ma swoje deadline’y, powiadomienia, czerwone kropki na ekranie. A przecież w głębi serca tęsknimy za chwilą spokoju. Za ciszą, która nie onieśmiela, tylko koi. Właśnie dlatego sięgnęłam po Drzewa Ayi Kōdy. Bo wyczułam w nich obietnicę innego tempa - tego, w którym naprawdę da się oddychać. Są książki, które płyną powoli, jak rzeka w letnie popołudnie i w tym tkwi ich siła. Drzewa  nie opowiadają historii, która porywa i trzyma w napięciu. To opowieść, która otula ciszą, uczy oddychać i słuchać szeptu świata. Zamiast gonić za fabułą, zatrzymujemy się przy każdym słowie, jakbyśmy stawali w cieniu starego drzewa, które pamięta więcej niż my sami. W świecie pełnym hałasu i chaosu, w którym każda chwila musi być produktywna, Kōda przynosi coś, co jest dziś prawdziwym luksusem: przestrzeń na myśl. Jej eseje są jak spacer w lesie o poranku. Z rosą pod stopami, chłodnym powietrze...

Miłość w Wiedźminie

„Pochyliła się nad nim, dotknęła go, poczuł na twarzy muśnięcie jej włosów pachnących bzem i agrestem i wiedział nagle, że nigdy nie zapomni tego zapachu, tego miękkiego dotyku, wiedział, że nigdy już nie będzie mógł ich porównać z innym zapachem i innym dotykiem.