Przejdź do głównej zawartości

"Rozmowy o startupach" Jessica Livingstone


Są tacy ludzie, którzy śpią po 3-4 godziny dziennie permanentnie przez okres 2-3 lat. A poza snem nieustannie pracują. Jedni stwierdzą, że to szaleństwo, inni nazwą to wyzyskiem, niszczeniem zdrowia i życia. Ale to po prostu pasja. A z nią nie da się walczyć.

Właśnie pasję i bezgraniczne poświęcenie zobaczymy w zbiorze wywiadów Jessiki Livingstone pod tytułem "Rozmowy o startupach". Zobaczymy budowanie zespołów i przekonywanie inwestorów oraz całego świata do swoich pomysłów, do swoich marzeń. I przede wszystkim zobaczymy wielkie sukcesy.

Sama książka opiera się na rozmowach z 33 osobami ściśle związanymi ze startupami z różnych dziedzin. Jedni określają siebie jako hakerów, maniaków komputerowych inni za zwykłych ludzi, którym się poszczęściło. Jednak wszyscy bez wyjątku uważają się za kogoś kto rozwiązał problemy innych ludzi za pomocą technologii i zespołu ogarniętego pasją tworzenia.

Być może jest to spowodowane faktem, że jestem związany z branżą IT, ale na mnie ta książka zrobiła ogromne wrażenie i dosłownie napompowała energią. Czytając ja czułem na skórze ciepłe słońce Kalifornii oraz rozedrganą atmosferę tworzenia czegoś nowego i niezwykłego, czegoś co zmieni nasz świat.

Jedyną wadą jaką znalazłem w tej książce to zbytnia obszerność 2-3 wywiadów (m.in z Wozniakiem), które powodowały u mnie lekkie znużenie.

Najciekawsze jest jednak to, że były takie wywiady, które doskonale wpasowałyby się w realia Polski, w której teraz żyjemy oraz mentalność nas Polaków, która charakteryzuje się w dużej mierze nieufnością, skrytością, niechęcią do dzielenia się pomysłami i czymś co nazwałbym "zrób to sam".

Z pewnością wrócę do tej książki bo oprócz pozytywnego kopa daje też masę praktycznych wskazówek dla przedsiębiorców z branży IT.


Informacje o książce:
Autor: Jessica Livingstone
Tytuł: "Rozmowy o startupach"
Tytuł oryginału: "Founders at Work: Stories of Startups' Early Days"
Wydawnictwo: Thinkmedia
Data wydania: 2010
Liczba stron: 640

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Ebooki i ja

Przez bardzo długi czas trwałam w przekonaniu, że będę czytać wyłącznie papierowe książki. Później przekonałam się do audiobooków, słuchając ich podczas domowych porządków i w czasie długich, bezsennych nocy. A jakiś czas temu doszłam do wniosku, ze również ebooki są świetną sprawą. Najpierw w miarę wygodne czytanie zapewnił mi smartfon, a ostatnio komfort ten niebywale poprawił iPad. Nadal uważam, ze papierowe wydania są najlepsze. Lubię czuć w dłoni ciężar książki i ten zapach farby drukarskiej, gdy po raz pierwszy unosi się do góry okładkę. Jednak ebooki znacznie łatwiej czyta mi się w nocy. Mogę tez nosić przy sobie kilka książek naraz, co jest wielkim plusem podczas wyjazdów. I nie muszę się martwić, ze pozaginają się rogi. Moja wirtualna biblioteczka na razie zajmuje jedną półkę. Dziś dołączył do niej "Lód" Jacka Dukaja - prezent walentynkowy ;) Zawsze bałam się wielkości tej książki, teraz przynajmniej nie widzę, jaką jest "cegłą" :) W ...

Recenzja: „Drzewa” Aya Kōda – dlaczego to książka, którą czyta się sercem?

Czasami mam wrażenie, że świat wokół mnie przyspiesza z każdym dniem. Wszystko musi być „tu i teraz”, wszystko ma swoje deadline’y, powiadomienia, czerwone kropki na ekranie. A przecież w głębi serca tęsknimy za chwilą spokoju. Za ciszą, która nie onieśmiela, tylko koi. Właśnie dlatego sięgnęłam po Drzewa Ayi Kōdy. Bo wyczułam w nich obietnicę innego tempa - tego, w którym naprawdę da się oddychać. Są książki, które płyną powoli, jak rzeka w letnie popołudnie i w tym tkwi ich siła. Drzewa  nie opowiadają historii, która porywa i trzyma w napięciu. To opowieść, która otula ciszą, uczy oddychać i słuchać szeptu świata. Zamiast gonić za fabułą, zatrzymujemy się przy każdym słowie, jakbyśmy stawali w cieniu starego drzewa, które pamięta więcej niż my sami. W świecie pełnym hałasu i chaosu, w którym każda chwila musi być produktywna, Kōda przynosi coś, co jest dziś prawdziwym luksusem: przestrzeń na myśl. Jej eseje są jak spacer w lesie o poranku. Z rosą pod stopami, chłodnym powietrze...

Miłość w Wiedźminie

„Pochyliła się nad nim, dotknęła go, poczuł na twarzy muśnięcie jej włosów pachnących bzem i agrestem i wiedział nagle, że nigdy nie zapomni tego zapachu, tego miękkiego dotyku, wiedział, że nigdy już nie będzie mógł ich porównać z innym zapachem i innym dotykiem.