Recenzja: "Córka wiedźmy" Paula Brackston

Autor: Paula Brackston
Tytuł: "Córka wiedźmy"
Tytuł oryginału: "The Witch's Daughter"
Wydawnictwo: Bellona
Data wydania: marzec 2013
Liczba stron: 432

Co jakiś czas pojawiają się książki, których bohaterkami są czarownice. Taka tematyka daje mnóstwo możliwości na stworzenie niebanalnej historii. Czytając opis "Córki wiedźmy" coś mnie w niej zaintrygowało i pomyślałam, że romans historyczny poprzeplatany elementami fantasy brzmi naprawdę nieźle.

Elizabeth Hawksmith, zwana Bess, w 2007 roku przeprowadza się do Wierzbowej Zagrody i cały swój czas poświęca na pielęgnowanie ogrodu i przygotowywanie naturalnych kosmetyków i leków. Stara się nie rzucać w oczy i nie nawiązywać żadnych znajomości. A jednak gdy pewnego dnia na jej progu staje nastolatka Tegan, Elizabeth nie może zachować dystansu. Krok po kroku wprowadza dziewczynę w swój świat i dzięku temu poznajemy historię życia Elizabeth.

W powieści mamy trzy retrospekcje. Dzięki pierwszej z nich przenosimy się do XVII wieku, poznajemy rodzinę Bess i okoliczności, w jakich stała się czarownicą. Tłem wydarzeń jest epidemia dżumy, która nawiedziła niewielkie miasteczko i przez którą zmieniło się życie lokalnej społeczności. Inkwizycja, polowanie na czarownice i tajemniczy, mroczny mężczyzna Gideon Masters to kluczowe elementy wydarzeń, które na zawsze odmieniły nastoletnią wówczas Bess. Druga retrospekcja to wiek XIX i Londyn, gdzie Elizabeth pracuje jako asystentka chirurga w jednym ze szpitali. Okoliczności sprawiają, że zaprzyjaźnia się z jedną z pacjentek, Abigail, a w dodatku zaczyna darzyć uczuciem jej brata. Jednak seria tajemniczych i brutalnych morderstw wzbudza podejrzenia kobiety, aż w końcu znów zmuszona jest porzucić wszystko i uciekać. Trzecia opowieść dotyczy czasów I Wojny Światowej, gdzie Elizabeth pracuje jako pielęgniarka na froncie. Brutalna rzeczywistość, krwawe walki i nienawiść to idealne miejsce dla ponownego spotkania za złem. Czy Elizabeth w końcu uwolni się od podążającego za nią od wieków Gideona czy wreszcie mu ulegnie i zostanie z nim na zawsze?

Te trzy opowieści z przeszłości to najmocniejsze elementy książki. Fragmenty dotyczące współczesnego życia Elizabeth, pisane w formie dziennika, były zwyczajnie nudne i ciężko było przez nie przebrnąć. Sama bohaterka wciąż odrzuca swoją moc i mimo niemal 400 lat na karku zdaje się być zagubioną dziewczyną. Ciągle ogląda się za siebie, żyje w strachu i gotowości do ucieczki. Gdy w jej domu pojawia się Tegan, nastolatka niezbyt rozgarnięta i niezwykle irytująca, Elizabeth odżywa i postanawia zrobić z niej wiedźmę. W książce z pewnością na uwagę zasługuje sposób ukazania czarownic (i czarowników). Obcowanie z demonami, sabaty czy latanie na miotle to najbardziej zakorzenione w dawnych tradycjach wyobrażenia dotyczące czarownic.

Powieść miała być romansem historycznym, jednak w moim odczuciu więcej w niej było elementów dramatycznych niż romantycznych. Sam język, jakim została napisana "Córka wiedźmy" nie jest wyszukany. Nie ma zapierających dech w piersiach opisów, nie ma głębokich relacji między bohaterami ani dających do myślenia, życiowych prawd. Mimo wymieszania historii, fantastyki i romansu, powieść nie powaliła mnie na kolana. Spodziewałam się bardziej dynamicznej akcji i ciekawiej wykreowanych bohaterów. A jednak to lektura z gatunku tych, które mimo wad mają w sobie coś intrygującego. Do przeczytania w wolne popołudnie.